Sinubukan ko nang sauluhin noong bata pa ako ang mga halamang panggamot sa aklat na Healing Wonders of Herbs ni Herminia de Guzman-Ladion. Pinakatumatak sa akin ang puno ng kanya pistula (Cassia fistula) dahil may iilan na tumutubo sa gubat malapit sa amin. Tuwing Flores de Mayo, inaakyat namin ito ng pinsan ko para kumuha ng mga mala-orkid na bulaklak at ialay kay Virgin Mary. Mas napalapit pa ako sa mga halaman gawa ng mga tradisyunal na gamot gaya ng sambong at oregano tuwing may sakit at mayana naman para sa mga sugat.

Manghang-mangha man ako sa ganda at iba’t-ibang pakinabang ng mga halaman, ni minsan hindi dumapo sa musmos kong isip na sa pagtapak ko ng kolehiyo ay papangarapin kong maging isang botanist.

Kaya pinapasalamatan ko ang tanim na mais at si Ma’am Reg.

Abril noong 2020, katatapos ko lang ng aking final paper sa Botany 111 na tungkol sa mga phytochemicals na makukuha sa mais at ang kanilang mga health benefits. Nakatanggap ako ng “very good” mula kay Ma’am Reg – isang malaking bagay para sa una kong nasulat na papel sa kolehiyo.

Isa ang mga feedback na iyon sa mga nag-engganyo sa akin na mag-post sa stories at timeline sa Facebook ng mga trivia tungkol sa mga halaman na nasundan ng mga opinyon sa mga napapanood kong mga video. Isa dito ay ibinahagi sa akin ni Ma’am Reg na tungkol sa magandang kwento ng evolution kung paano nagkaroon ng soft kernels ang mais. Lumago ang aking interes dahil namalas dito ang pagtatagpo ng iba pang mga field ng biology at maging archeology sa pag-aaral ng halaman.

Pero simple pa no’n ang pagkakaunawa ko ng botany. Maganda. Kalmado. Hindi ka mahahaggard!

Sa mga sumunod na taon, nagkaroon ako ng pagkakataon na kumuha ng mga electives na Economic Botany, Mangroves and Beach Forest Species, at Marine Plants. Dahil sa mga natutunan ko mula sa mga babasahin at sa mga ipinaglalaban at inaadbokasiya ng mga eksperto at ibang mga kakilala – mapa-lansangan man o social media – napagtanto ko na kulang na kulang pa pala ang aking nalalaman.

Hindi pala maamo ang botany. Ito rin pala ay kuwento ng karahasan, pang-aabuso, kahirapan, at pagtalikod sa agham. Ito ay kuwento ni Leonard Co at iba pang mga plant taxonomist katulad ni Gabriel Trujillo na namatay habang nasa field. Ito ay kuwento ng mga isyu na hinaharap ng mga magsasaka at ng sektor agrikultura. Ito ay kuwento ng nakakaalarma na patuloy na pagbaba ng dami ng mga plant biologists sa buong mundo. Ito ay kuwento ng lipunan na naghihirap at tinalikuran ng gobyerno – ng mga tao na unti-unting pinapatay ng bulok na sistema kasabay ng mga lauan, apitong, at bakawan na patuloy na pinuputol sa mga kagubatan.

Natutunan ko na kalakip ng pag-aaral ng mga kahalamanan ang pagkilala ng mga kuwento na ito na nangyayari araw-araw at pagtugon dito sa kahit anong paraan.

Malungkot pala ang botany. Hindi pala ito laging singganda ng kanya pistula na inaalay ko tuwing Flores de Mayo. Ito ay puno ng sakit at sugat na hindi nagagamot ng sambong o mayana. Gayunpaman, ito ay isang paglalakbay na ngayon ay gusto kong pagdaanan. Gusto ko pang payabungin ang aking natutunan. Gusto kong makapagturo. Gusto kong dumami pa ang mga botanist sa mundo. Mas lalong gusto kong dumating ang panahon na hindi na tinatalikuran ang sangkahalamanan.

Salamat kay de Guzman-Ladion, Leonard Co, at iba pang mga botanist at guro na inspirasyon sa henerasyon ng mga nangangarap pa lamang katulad ko.

Salamat kay Ma’am Reg na nagturo sa akin ng research, botany, at maraming aral na babaunin ko sa pag-abot ng aking pangarap.

Salamat kay Ma’am Ram, Ma’am Diana, Ma'am Machel, Sir Rex, Ma’am Frans, at Sir Eric sa tiwala at pagpaparamdam sa akin na magaling din pala ako, mapapersonal man, mensahe sa Messenger, o feedback sa mga output.

Salamat kay Ma’am Juarez na nagpabago ng isip ko sa kukunin na kurso, na dati ay Applied Mathematics, dahil sa kanyang mahusay na pagtuturo ng human anatomy.

Salamat kay Sir Homer na pinasali ako sa quiz bee ng UP Fisheries Guild noong 2017 na kahit swerte ko lang naipanalo ay naging dahilan ng pagpili ko ng STEM.

Sa ngayon, hindi ko pa alam kung magiging ganap nga na botanist ako sa hinaharap. Malay natin, babalikan ko pala ang dati ko ring pangarap na maging neurosurgeon o engineer. Baka rin bumida ako sa pelikula kasama si Meryl Streep o Dolly de Leon. Saan mang komportableng espasyo ng mundo ang kalalagyan ko sa mga taon na darating, palagi kong bibitbitin ang kagustuhang isulong ang isang larangang puno ng ganda, sakit, at pag-asa.

Tom Lin S. Deocampo Jr.

BS in Biology

University of the Philippines Visayas

Magna Cum Laude

Top 2, Class of 2023 - Biology

DOST-SEI Merit Scholar

President (2022-2023), UPV Biological Society

Salamat sa magagandang litrato, Aivee :))

through the lobed leaves of the tipolo tree

that with wind wave a gentle goodbye

or frail flowers of amaranthine amaranths

that symbolize something pure and perennial,

i say goodbye for now to these people with whom i have planted a beautiful and nurturing friendship! thank you times the florets of hagonoy.

thank you for these beautiful pictures, aivee!

Pwede nang bawasan ang budget for shampoo and conditioner sa 2023.

Arthropods such as freshwater crabs undergo ecdysis. During this process, they shed their outer covering (cuticle in the carapace and legs, which others call the crab’s shell) to facilitate growth since the cuticle does not stretch.

We should also allow ourselves to shed anything that once protected us if it already restricts us from growing. Yes, we may be vulnerable when it happens. However, like the re-calcification (hardening) of the crab’s new cuticle, we will also toughen up in time.

I hope my friends know that I am proud of them. I just don’t say it, but I am. I just get overwhelmed by too much interaction, even through social media. I also don’t post my grades and certificates online because I don’t feel it’s well-deserved. I also don’t want to be congratulated or praised, or hyped. I don’t know why. Keep the “sana all” and “keep it up” coming though. Since nobody really pays attention to me here, I have been a university scholar for the past two semesters.

LGBTQIA+ RIGHTS ARE HUMAN RIGHTS!!!

I was, and still am, a very proud gay.

Photo credits to Ms. Jiya Santillanosa.

bryoFIGHTS

My growing interest in bryophytes speaks so much about what kind of person I am. 

Bryophytes are the only non-vascular land plants. Others might have considered them the living fossils of all the other land plants (false, actually!) because of their simple morphology. It is probably why only a few pay much attention to them, at least from my batchmates. Who genuinely wants to learn about mosses, right? They do not have flowers like the angiosperms (flowering plants) or even just an aesthetic value like the fronds of the monilophytes (ferns).

The fact that only a few people are fascinated by them makes me even more interested to know more about them. How do they continuously survive and diversify despite the rapidly changing conditions (climatic, environmental) of their habitats? How do they interact with other plants, animals, and microbes? How many more secrets do they keep that must be discovered to understand plant phylogeny?

My love for bryophytes might mean I no longer want to be in the spotlight. I no longer crave attention. I am happy with how things are going. Not having many social interactions probably ruined my confidence, which is not so lovely to acknowledge. I am still glad that I realized that there is also joy in solitude. I am a bryophyte in a world dominated by angiosperms.

Sadly, most people are conditioned to think that specific physical features determine whether someone is attractive.

My confidence has constantly dwindled because I am not conventionally beautiful. To worsen the situation, I have unusual physical features that many consider abnormal or worthy of ridicule. I have a pointy face, a broad forehead, a big head, and so much more. The scars left by pesky pimples and acne are the toppings to the pile of all these. I only have my average height as nature’s generous consolation.

In high school, I thought I must be smart. This way, I can be proud of myself. However, it cannot be applied to the current situation, not because I am plain stupid now, but because the people around me are miles smarter. 

My greatest fear is not being brave enough to achieve my goals in life before I die. I want to love and be loved. I want to find my purpose and define my cosmic importance. I must be brave enough to live my life to the fullest, or I will die regretting.

My grades in invertebrate zoology (lecture and lab) were posted yesterday, which were high enough for me to qualify as a university scholar. Until now, it still irks me that my grades are not “essentially” reflective of my best efforts and skills. I know I could have done better to get the grades that I deserved – that I could have learned more to appreciate any grade that befits my best performance. I will always hate this semester and the emotional troubles it brought.

UP, sana naman mag-face-to-face na kasi lima ang lab classes ko sa paparating na semestre, at hindi ko alam paano ko makakayanan lahat ng ‘to.